يه جايي كه آسمونش تو باشي، زمينش من. يه جا كه شب سياهش موهاي تو باشه، ظهر طلاييش موهاي من، ماه و خورشيدش چشاي تو باشه ، ستاره هاش چشاي من، سايبونش پلكاي تو باشه، نم نم بارونش اشكاي من...

يه جا كه سبزه و چمنش مژگان تو باشه، گلاي سرخش لباي من ، ظهر داغش دستاي تو باشه ، شباي سردش دستاي من ، نسيم مطبوعش نفساي تو باشه ، دشت وسيعش آغوش من ، يه جا كه تنها صداي موسيقيش صداي تپش قلباي من و تو باشه...

اينجا سرزمين من و توست. متعلق به ما ، از جنس ما ، از جنس شيشه و سنگ...

مي خوام مثل اون روزا كنار تو راه برم ، مي خوام دستم فقط تو دستاي تو باشه ، مي خوام باهات حرف بزنم تموم حرفايي كه تو اين مدت كه ازت جدا شدم تو گلوم بغض شده و داره مثل جذام تنمو می خوره ونابودم مي كنه ، مي خوام صاف توي چشمات نگاه كنم و به اندازه ي تمام اين روزايي كه كنارم نبودي بهت بگم دوست دارم ، دوست دارم ، دوست دارم ، دوست دارم...همون جمله اي كه هيچوقت معنيشو نفهميدي...

تا قبل از اينكه تو رو ببينم نمي دونستم كه تو دنيا گل سنگي هم وجود داره ، گل يخ شنيده بودم اما گل سنگي نه ، اما وقتي تو رو پيدا كردم فهميدم كه تو يك گل سنگي تو كوير خشك سينه ي مني...گلي كه خاراي بزرگي داره اما اونقدر قشنگه كه با قشنگياش همه رو ديوونه ميكنه ، مست قشنگياش شدم اما تا اومدم بچينمش خارش قلبمو پاره كرد...

حالا بگو ، بگو همسفر روياهام ميشي؟ تو دنياي واقعي كه رفيق نيمه راه بودي‌ ، تو خيالم چطور؟ تا آخر باهام مي موني؟ يا انقدر بي رحمي كه حتي نمي ذاري تو روياهام داشته باشمت؟

ميدونم كه نميشي ، ميدونم كه نمياي ، هیچوقت نمیای ، منم هيچوقت نفرينت نمي كنم اما دلم ميخواد اين غرورت آتيش بگيره چون با همین غرورت آتيشم زدي...

 چه می داند کسی شاید که او هم ، دلش زیر نگاه من تپیده ست

چه میداند کسی شاید شبی هم ،  به یادم آهی از دل برکشیده ست...